Subxéneros do manga: o shójo

O shojo (cuxo significado en xaponés é "rapaciña nova") é un tipo de manga dirixido a unha audiencia feminina de entre o dez e o dezaoito anos, e adoita publicarse en Xapón en revistas manga dedicadas a ese sector demográfico. Abarca unha gran cantidade de temas e estilos, desde o drama histórico á ciencia ficción, centrando habitualmente a énfase nas relacións humanas e sentimentais. Refírese ao tipo de Manga que se dedica a narrar historias románticas, orixinalmente para entreter ás mozas xaponesas pero que hoxe en día son vistas tamén polos mozos.

Estritamente falando, o shójo non se adscribe a ningún estilo ou xénero particular e é máis un indicador do público ao que vai destinado.

Este tipo de manga reúne unha serie de características que o diferencian do resto de subxéneros dentro do universo manga:

Os mozos que aparecen nestas series locen afeminados, canta maior sexa a beleza do mozo, máis afeminado aperentará ser. A pesar de elo, un home neste tipo de animación xaponesa pode chegar a ser compresivo, sensible e xentil sen chegar a ser afeminado.

O sexo dominante e forte é o feminino

Os sentimentos entre os suxeitos das relacións sempre ven envolvidos na incomprensión por parte da sociedade dos seus problemas.

Nalgúns casos neste tipo de series e producións de animación: o exterior dunha persoa é o máis importante.

Existen diferentes modalidades do Shojo

Shojo Puro: Onde a protagonista adoita ser unha muller con moitos problemas tanto sentimentalmente como tamén sociais. (tal é o caso de Candy Candy).

Shojo Singer: Onde as protagonistas soñan con converterse en ídolas (como en Densetsu Idol Eriko).

Shojo Magicals Girls: Onde as protagonistas adquiren súper poderes (véxase Sailor Moon).

Shounen: Historias referentes a mozos (relacións adolescentes).

Mulleres en Animacam: Sandra Ortuño

Sandra Ortuño é unha xovencísima animadora que presentou na pasada Edición de 2009 tres obras en Animacam. Esta valenciana de 24 años, licenciada en Belas Artes é unha nova promesa na animación española. As súas historias, doces e cun amplo sentido do humor, buscan a complicidade e conexión co espectador, a través dos movementos e da música das cintas.

Nos seus comezos no mundo da animación comeza a ter presenza e exhibición en festivais e mostras- Río de Janeiro, Valencia- e participa no noso festival con tres obras: Menu of the Day- producido e realizado no Reino Unido, conta a historia dun cociñeiro dun restaurante que queda sen comida que servir aos seus clientes en ton de comedia- , Salsito – realizada xunto a Víctor Gil, narra a aventura musical de Salsito, un paxariño que acode o seu primeiro día á escola- e Panteras en las paredes – obra desenvolvida integramente pola autora, na que Neu escoita ruídos nas paredes, mais ninguén lle fará caso algún.-

O arte e ensaio pin-up

A expresión "pin-up" fixouse nos EEUU nas décadas dos '40 e '50. Con este nome coñécense os debuxos (ou fotografías) de mozas bonitas en actitudes suxerentes. O seu éxito foi tan rotundo que co tempo chegaron a influír en moitos terreos.

As pin-ups seguen un patrón: son mulleres bonitas, sensuais, normalmente pilladas en situacións "comprometidas" e que destilan erotismo e inxenuidade por todos os seus poros. Non fai falta que estean espidas (de feito case nunca o están). O seu encanto reside nas súas poses e as súas miradas, nesa saia que ensina o xusto, ou nesa lencería que suxire máis que amosa.

Desde as revistas e os calendarios (forma de publicidade moi estendida na época) chegaron a todos os recunchos dos Estados Unidos. Co apoxeo da fotografía as ilustracións perderon peso e algunhas modelos especializáronse no striptease ou o cinema. A súa popularidade foi tal que até o goberno americano chegou a regalar pin-ups aos soldados para que as colgasen nos seus despachos de billetes e subísenlles a moral durante a II Guerra Mundial.

A migración das árbores por Joanna Lurie

A migración no outono, cando as nubes levan as follas aos poucos...

Joanna Lurie estudou cinema de animación e a animación 3D nas escolas de arte en Angoulme. Pero ela traballara en publicidade e centrouse tamén na fotografía, a escenografía e a fabricación de monicreques. Na actualidade traballa como animadora e contribuíu á realización de varias series animadas e películas. É autora de varias curtametraxes, como Demasiado preto do Sol (prs Trop du sol, 2004), Baixo a pedra (2004) e O silencio debaixo da cortiza (Lle sous l'écorce silencio, 2009).

Betty Boob: unha das primeiras iconas femininas en animación

Betty Boop é unha personaxe de debuxos animados que apareceu na serie Talkartoon producida por Max Fleischer e lanzada por Paramount Pictures. Pola súa aberta sexualidade, Betty Boop tivo moito éxito no cinema.

Orixes

A súa primeira aparición o 3 de agosto de 1930, no debuxo animado, na sexta entrega das Fleischer's Talkartoon series. Grim Natwick, un animador veterano dos estudos de Walt Disney e Ub Iwerks, foi principalmente o responsable de crear a personaxe animada, modelado en base á figura de Helen Kane, cantante e actriz estadounidense contratada por Paramount Pictures, o estudo que distribuía os debuxos animados de Max Fleischer. Empezando con este debuxo animado, a voz do personaxe foi representada por varias actrices de voces diferentes ata que Mae Questel conseguise o papel, en 1931, e mantívoo polo resto da serie. O animador redeseñouna en 1932 para ser reconociblemente humana no debuxo animado Any Rags. Aparecía en dez debuxos animados como un personaxes de apoio, unha moza flapper con máis corazón que intelixencia. Non se bautizou oficialmente até o curto de 1932 Stopping the Show.

A pesar de diversos debates sobre a aparición definitiva, calcúlase que, en total, había doce debuxos animados de Screen Songs que ofreceron a Betty Boob ou, polo menos, a un personaxe similar.

Betty como símbolo-sexual

O irmán de Max Fleischer, Dave, alterou o personaxe aínda máis, facéndoa máis sensual e máis feminina. A famosa personalidade de Betty entrou finalmente na curta de 1932, Minnie the Moocher. En agosto de 1932, a serie de Talkartoon se renombró oficialmente como Betty Boop cartoons.

Betty Boop é famosa por ser o primeiro personaxe de debuxos animados que representa completamente unha muller sexual. Outros personaxes femininos do mesmo período mostraron a súa roupa íntima regularmente, como Minnie Mouse, pero non tiñan forma completa de muller. Betty Boop, con todo, revelou a súa sexualidade. Levaba vestido curto e liga. Tiña peito prominente e ensinaba o escote.

Con todo, os animadores aseguráronse de manter o personaxe "puro" (oficialmente ela tiña só 16 anos). As sensibilidades adultas de Betty fixérona triunfar e unha onda de merchandising percorreu o mundo. Mentres tanto, Helen Kane, quen inspirou o personaxe en 1930, demandou ao estudo Fleischer en 1934 alegando que lle copiaron a aparencia, a forma de bailar e cantar e o slogan. Kane perdeu o xuízo (e o seu Boop Boop a Doop) cando Fleischer probou que a frase xa fora usada antes de Kane.